Ανεξήγητα Aλεξικέραυνα

Το σώμα φτιάχνει ουρανό
Το πνεύμα γνέφει από το κενό
Το αίμα στρέφει το σκοπό

από το κενό την ύλη

Αέρας βγαίνει απ’ το σκοπό

που καίγεται

Φωτιά που αναπνέει
Είναι φωνή ο κεραυνός
Και η καρδιά που καίει

ΑΦΣΟΥΟΥΑΦΙΣΟΥΟΥΑΦΥΠΝΙΣΟΥΟΥ

Η ΠΤΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ αφισου

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΝΕΙΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ αφυπνίσου

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΕΡΙΝΑ ΕΛΑΦΡΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΟ αφσουουου

Πρέπει να θυμηθείς να ξεχωρίζεις το φύσημα του ανέμου
Κουβαλάει οδηγίες ζωής...

Ο ΑΕΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ. ΤΥΦΛΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΑΛΛΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΠΛΟ ΓΡΑΝΑΖΙ ΣΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ
ΕΝΑΣ

ΠΟΛΥΕΠΙΠΕΔΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ

ΗΛΙΑΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΣΑ ΦΩΤΙΑΣ

ΣΩΜΑ ΥΓΡΟ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΓΑΙΑ ΥΓΡΗ ΜΗΤΡΑ

Απομακρύνομαι από τα κέντρα

Απομακρύνομαι από το κέντρο του παράλογου
βουτώντας ίσια μπροστά στα αδιαφανή νερά της αποκάλυψης
Γεμίζω τους φόβους μου με καινούρια πάθη
ψάχνοντας το ακαταλόγιστο της επιλογής της απόφασης της επαφής
Αυτοβοηθούμενος αντιμετωπίζω την αδράνεια που αντιδράει φρενάροντας τη βούληση μου Σε ένα περιβάλλον σταθερά στερεωμένο περιχαρακωμένο σε αξίες κληρονομικές

Απομακρύνομαι βουτώντας στο παράλογο
Γεμίζω φόβους ψάχνοντας το ακαταλόγιστο
Αντιμέτωπος με την αδράνεια φρενάρω τη βούληση μου
Εισέρχομαι σε αρυθμική νηνεμία
Κυματική αδράνεια με παρασέρνει
Απλώνεται χαλί διάπλεκτο από περιστοιχίσεις
Το μήνυμα το μήνυμα αστράφτει το όνομα του
Και λιώνει σε υγρή μορφή παφλασμός που καταλαγιάζει
Η επιφάνεια γαληνεύει κρυστάλλινα σταθεροποιητικά
Υπακούοντας στις συνηθισμένες συνθήκες
Η αποτίμηση απλώνεται σαν διαδρομή περπατημένη
Χαραγμένη σε ασταθή υλικά
Ιδιοποιημένη στον κάθε κόκκο άμμου που απλώνεται στην έρημο που γαληνεύει με τη σειρά της λιώνοντας με ένα παφλασμό που καταλαγιάζει
Αυτά τα κύματα αυτές οι δονήσεις είναι η ένωση της πρωταρχικής ενέργειας και της μήτρας
Ένα αποτέλεσμα συνδυασμού
Αδιάσπαστη προϋπόθεση πλεύσης

Π Π Ε

Περιμένοντας αναχωρώ
αφήνω πίσω το μακρινό
κι απομακρύνομαι απ’ το εδώ

Αδιαφορώντας για το κενό ο δρόμος κόβεται

Με τα κομμάτια από το φως κυκλοφορώ
απλώνω δίχτυα στο κενό και χάνεται

Χάνομαι εγώ μες στο κενό
μα το κενό είμαι εγώ

Βουτώντας παραμένω στο απατηλό
παντού πάντα εδώ

Τους σκοπούς σπάσε και φτιάχνε στο χάος στόχους

Τα κόλπα του χρόνου κόλπα
Τα πέπλα του χρόνου κόλπα
Τα πέπλα του χώρου πέτα
Πάτα στα πέπλα του χρόνου και πέτα στα κόλπα του χρόνου
Και βγες από τα πέπλα του χρόνου

Ανάσανε αστέρια κι επίπεδα διαστήματα κόλα με στόχους
σπάσε τους σκοπούς και φτιάξε στόχους κοντινούς και μακρινούς
κοντά νους μακρύς νους
Ο νους είναι ένας και κατοικεί στο σώμα
Το δύο επιστρέφει την μονάδα
Και η παρεξήγηση πέφτει

Το 13 μετά το 12
και η νύχτα φωτίζεται
και η μέρα το ίδιο
και η νύχτα και η μέρα σκοτεινιάζουν
το ίδιο ίδιο είναι κοινό
δεν είναι άδειο το κενό

Το ίδιο άδειο είναι παντού
Παντού ίδια γεμίζει
Ίδιο το άδειο είναι παντού
Μα πάντα αλλιώς γεμίζει

Στο χάος στοχάσου και βρες σου και χάσου στο χάος

Άσκοπα

Μέσα στη βαθιά αναμονή
ξοδεύονται οι ζωές
Στην προσμονή της ολοκλήρωσης
ενός σκοπού που δεν παρουσιάζεται ολόκληρος ποτέ

Μονάχα αφήνεται ανοιχτός στην προσμονή
κι αυτή είναι η αμοιβή του

Αυτή είναι η λαχτάρα της αναμονής
το πάθος του ανέφικτου
η επιθυμία του απραγματοποίητου

Το εφήμερο της στιγμής
στο ξόδεμα των αισθημάτων

Η σπατάλη της ζωής
στο όνομα της θέλησης

Ό λα εγκλωβίζονται και καταρρέουν