Α

Αντιφεγγίζοντας είδωλα χρυσοβαμμένα από ακτινωτές φωτογραμμές
Ισογκρεμίζοντας ερείπια χρυσού ιστού και μαύρου βέλους
Αντιπαλεύοντας με νοήματα ανασυγκρότησης
πίσω από παροδικά παράδοξα πληρωμένου νόστου

Ταξίδια πάνω σε ταξίδια κάτω από άδειους ουρανούς
Επιστρέφοντας ίδιους ουρανούς
Αναστρέφοντας άδειες ληγμένες από πολυκαιρισμό
Χαμένες ευκαιρίες από ξοδεμένο μαλακό πυλό

Αναδιανύοντας Αναδιανέμω
Αναδομώντας Αναδεύω
Αναστρέφοντας υποδερμικές αντιβιώσεις
Αναθυμώνοντας αντιδιαθέσεις
Αστροφεγγίζοντας απρόσμενες επαφές
σε μια τομή από ατόφιο ενεργό αντιλάλημα

Ακροπατώντας στον αφρό

Αργοσβήνοντας βαθιές χαρακιές
στο σκληρό σα βράχο σώμα

Αργοκαλίπτοντας ουλές ανακαλύπτεις
τα βάθη που περιχαρακώνεται ο εαυτός
κρυμμένος σε βαθιές πληγές
κρατώντας τες από παλιά ανοιχτές

Κανένα φως δε φτάνει τόσο βαθιά
καμιά φωτιά δεν αναπνέει
ένα μοναχικό ταξίδι στα τυφλά
μια απαραίτητη πορεία στα βαθιά

Εκεί δε ζει καμιά σκιά
μόνος του ο πόνος κολυμπάει

Η αλήθεια θα ναι ανθός αυτοφυείς

Η αλήθεια είναι οξύ που καίει τα μάτια
αέριο ευγενές που ανυψώνει
εξαγνίζει την ψυχή και τη σκορπάει στο κενό
αποκαλύπτει μυστικές συμφωνίες
και ξεριζώνει τον εαυτό από τα σάπια όνειρα
καταστρέφει τις σκιές φωτίζοντας ακτινωτά τα είδωλα

Η αλήθεια είναι ο θάνατος του πνεύματος
ο θάνατος του σώματος
ο θάνατος της ψυχής
ο θάνατος του έργου
ο θάνατος του δημιουργού

Η αλήθεια σκοτώνει το θάνατο
σκοτώνει τον αθάνατο
σκοτώνει τη συνήθεια
σκοτώνει τα παραμύθια

Η αλήθεια λάμπει και τυφλώνει
ζεσταίνει και παγώνει

Η αλήθεια τιμωρεί παιδεύει και αγνοεί
δεν ανταμείβει δεν εκπαιδεύει και δεν κατανοεί
δεν εκδικείται και δε μετανοεί

Δεν είναι τυφλή αλλά τυφλώνει
είναι νεκρή μα δε πεθαίνει
κρυμμένη φέγγει

Ευχή Kατάρα

Φυσική ζωή μέσα από ένστικτα
Συνειδητοποιημένη ζωή μέσα από τη λογική

Η ζωή κινείτε μέσα σε δίπολα, τα ζεύγη των αντιθέτων συγκροτούν έναν όρο ο οποίος για να εκφραστεί πρέπει να χωριστεί σε δυο έννοιες


Να ξέρεις και να υποφέρεις ή να μην ξέρεις και να πονάς ;

Η γνώση δεν μειώνει τον πόνο ,
Ίσως μόνο τον παρακάμπτει ή του ξεφεύγει για λίγο
Για μερικές στιγμές διαύγειας.
Το να υποφέρεις μέσα στην άγνοια είναι μαρτύριο
Το να γνωρίζεις όμως το μαρτύριο που υποφέρεις σε κάνει να συνειδητοποιείς την κατάσταση και να την αποδέχεσαι
Και η αποδοχή είναι το πρώτο γιατρικό

Όνειρο

Όμορφο πρωινό εξημέρωμα
ένα ερείπιο ξεφορτώνει παραμύθια
γυμνές αλήθειες περιφέρονται στον ήλιο.
στο σαλόνι σερβίρονται αναμνήσεις
και στο καθιστικό μια πλούσια τσιγγάνα
μαγειρεύει υποψίες για τα μάτια του λαγού

Πιο πέρα η άνοιξη βουτάει από το παράθυρο μια μαξιλαροθήκη
που κάνει σετ με το δεξί μαχαιροπίρουνο
Κάποιος φωνάζει είναι αργά ,
νομίζω είναι ο επόμενος αγώνας
Λυπάμαι φίλε κλίνουμε
Δε συνηθίζω να κερνάω πίκρες προκαταβολής
Έλα την άλλη τη φορά τη μεθεπόμενη
κι άμα γυρίσεις και τη δεις ,
πες της πως είμαστε από δω
στην ανηφόρα κρεμασμένοι και γιορτάζουμε

Κατέβα λίγο να πλυθείς
στη θάλασσα του αυγούστου
Να θυμηθείς τις μακρινές αναπνοές
το θόρυβο της πέτρας
και το παλιό ψαρόλαδο που έτρεχε στο δρόμο
κι άμα φωνάξεις τρυφερά θα σβήσει ο αιώνας

Ανήθικη λαχτάρα λαμπυρίζει

Σαλεύουν τα πρωτόγνωρα χαρίσματα κι η αντιλαλιά θεριεύει τ ακρογιάλι
καθώς μια νύφη λούζονταν της πίστης το βαρύ νερό

Οι σημαίες τότε χαμήλωσαν σε ένδειξη υποταγής κι από τα έγκατα της γης
λευκός σταυρός χαράκωνε της συννεφιάς το περιβόλι

Περήφανα σηκώθηκε ο μπάτης κι ανακάτεψε την επιφάνεια .
Χωρίς περίσκεψη απλώθηκε η σιωπή που φώτισε τα ξεχασμένα αρχοντικά .
Από τις ρωγμές των παραθύρων όρμιξε στο προσκήνιο μια ξεκρέμαστη ηχώ που επαναλαμβανόμενα ζητούσε προστασία

Πού κρύβεσαι λοιπόν αβυσσαλέα μου ζητιάνα;
Μήπως πεινάς μήπως διψάς μην είσαι αντρειωμένη ;

Μήτε πεινώ μήτε διψώ
μονάχα ψάχνω στο γκρεμό
το αρχοντικό που κάποτε έκρυβα ένα θρήνο .
Τώρα στα αλήθεια χάθηκα κι απόμεινα στο μνήμα,
xωρίς να βλέπω τίποτα εκτός από το φως μου
που λαμπιρίζει μέσα σου . Αυτό είναι το βιός μου