ΗΕΠΟΧΗΤΟΥΧΡΥΣΟΥΠΕΦΤΕΙ

Με δύο μάτια βλέπεις ίσια μπροστά τρισδιάστατα
Με την σφαιρική όραση κυκλώνεις την πραγματικότητα βάζοντας την σε μια άκρη με εσένα μέσα της κι εσένα παρατηρητή .
Μόνο η αλήθεια χωράει εκεί και η αλήθεια δείχνει τον κρίκο της αλήθειας να παρατηρεί μια μεγάλη αληθινή αλυσίδα γεγονότων που δε χρειάζεται απαραίτητα να βασίζονται στην αλήθεια του κάθε κρίκου που κοιτάει την αλυσίδα γεγονότων.

Το άπειρο γεμίζει με τις αλυσίδες του
Σπάσε το άπειρο σε 1000 άπειρα
Και τις αλυσίδες κάνε τις κρίκους
Και τους κρίκους χούλα χουπ
Και χόρεψε φτερό στον άνεμο
Το τελευταίο οχυρό απόμεινε να πέσει μαζί με τις κλεμμένες σημαίες ζωγραφισμένες από το αληθινό αίμα

Η εποχή του χρυσού πέφτει. Η εποχή του μαύρου χρυσού πέφτει.
Αλλιώς η πυρηνική εποχή θα έρθει κατά μερικά εκατομμύρια σύμπαντα γρηγορότερα .
Ο άνθρωπος ανάνθρωπος είναι ικανός να καταστρέψει όλο τον πλανήτη προκειμένου να μην χάσει τον πόλεμο που ο ίδιος πουλά για να μην χάνει χρυσό και να κερδίζει μαύρο χρυσό. Το πνεύμα του ηλίθιου στρατηγού και της τιμής του μεταλλείου του. Το πνεύμα του idioti αυτοκράτωρα που τρώει παντεσμπάνγκ γυμνός ακόμα κι από τα ρούχα του αυτοκράτωρα . ΑΥΤΟΝΟΥΠΟΥΚΡΑΤΑΤΟΤΩΡΑ και το σφίγγει με πίεση κρατώντας φυλακισμένο τον αέρα μας .

Γι αυτό αποδράσαμε στο μέλλον.
Όταν στο παρών δε μπορείς να ζήσεις ελεύθερος τότε δεν είσαι ασφαλής .
Και μας είδαν να φεύγουμε μπροστά και σκυλιάσανε
Κι αρχίσανε να χτίζουν τις πύλες τούβλο τούβλο να μην υπάρχει επιστροφή
Και χτίσανε τους ναούς που κρυφτήκαμε και κρύψαμε τα όνειρα μας μέχρι να πραγματοποιηθούν
Κι έχτισαν τις πόρτες πέτρα πέτρα για να μας αποκλείσουν μέσα

Μα η φωτιά ποτέ δεν καίγεται ποτέ δεν σβήνει.
Οι ναοί έγιναν χύτρες ταχύτητας με καρφωμένα καπάκια
Η έκρηξη ήταν αναπόφευκτη
Είναι ο αέρας που ψάχνει χώρο να απλωθεί και Δραπετεύει
Μέσα από τα χτιστά παράθυρα Δραπετεύει
Μέσα από το αποχετευτικό σύστημα Δραπετεύει
Από το σύστημα εξαερισμού Δραπετεύει
Φορώντας έναν μανδύα από σκατά Δραπετεύει Αόρατος από την βρώμα
Δραπετεύει ο αέρας και δείχνει το δρόμο που τον φτιάχνουν οι προσωπικές αποδράσεις και τον μοιράζονται σαν κύματα στα χέρια που φτιάχνουν το δρόμο που πέρασε από το όνειρο της ατομικότητας στο εποχούμενο όνειρο της συλλογικότητας
Που εμπεριέχει την ατομικότητα και ΔΕΝ την ολοκληρώνει παρά την αφήνει να μεταμορφώνεται και να μεταμορφώνει