Πριν το ξημέρωμα

Ένας αέρας σιωπηλός παραμονεύει
σε μονοπάτια φωτεινά και σκοτεινά
γίνεται φίλος μαγικός που με πλανεύει
κι όλους τους φόβους μου τους διώχνει μακριά

Ένα απόλυτο απλώνεται οριζόντια
μια σιωπή που περιγράφει υποσχέσεις
Ίσως μπορέσεις να γυρέψεις απ’ την άβυσσο
Αρκεί να ξέρεις σε πιο άγνωστο θα πέσεις

Ένα ρυάκι μυστικό με συντροφεύει
κυλάει τη σκέψη μου αργά κι ορμητικά
γίνεται υπόγειος ρυθμός με γαληνεύει
και η ζωή μπροστά απ’ τα μάτια μου περνά

Αυτά δεν είναι υλικά για το ξημέρωμα
ούτε αποφάσεις που επιλέγεις να διαλέξεις
μπορεί να κλέψεις το κλειδί για τον παράδεισο
μα τότε πρέπει δυο φορές να το επιστρέψεις

Η είσοδος ελεύθερη

Χαρούμενα χαράματα χαρίζουν ψευδαισθήσεις
για μιας αυγής την αλλαγή
μα αυτή δε δίνει σημασία
Μαζεύει ξημερώματα
και τα χαράζει με γραμμές
στα πρόσωπα που γύρεψαν να χάσουν την ελπίδα

Μην είναι τα σημάδια αυτά παράσημα
μιας μάχης που δε χάθηκε ;
Μην είναι αυτοί οι νικητές της αλλαγής ;

Ένας παλιάτσος διασκεδάζει με τις ώρες που περνούν
και χτίζει τοίχους αστραπής
για βολεμένες αυταπάτες
Ένας καινούριος θίασος περνάει περιοδεύον
και ψάχνει για τυφλούς τραγουδιστές

Πόσο ακόμα να δακρύζεις για το χαμένο χρόνο;
Βγάλε κι εσύ τα μάτια σου και μπες μες στο χορό
Το τρένο φεύγει στις οχτώ και δε γυρίζει πίσω

Ανταπόκριση 23 Ε Γ

Εισβολή παρελθόντος χώρου σε τωρινή κατάσταση
Η μεταμόρφωση του αρχετύπου σε παρόντα χώρο είναι μια συνεχόμενη κατάσταση από συγκεκριμένες κινήσεις οι οποίες δημιουργούν αντιδρώντας μεταξύ τους αντιθέσεις και άλλες προκαλούν άλλες κινήσεις άλλες όχι άλλες προκαλούν αστάθεια άλλες όχι
Η ουσία παραμένει το ίδιο κρυμμένη κάτω από την αλλαγμένη επιφάνεια
Ανακαινισμένο το ντεκόρ δίνει την αίσθηση του περάσματος ή την αλλαγή στο βηματισμό της πραγματικότητας
Η αίσθηση της συνήθειας ή του συνηθισμένου οφείλεται στην αστοχία υλικού που διαποτίζει τις εμπειρίες
Κάποια ερείπια περνάνε ατόφια στο νέο οικοδόμημα κι αυτές είναι οι βάσεις του ή τα σημεία αστάθειας
Είναι οι πόρτες διαφυγής του παρελθόντος στο μέλλον ή του μέλλοντος στο παρόν

νησί

Όλοι είμαστε ξεχωριστοί με ιδιαιτερότητες και αδυναμίες
Όλοι ξυπνάμε ξαφνικά στη μέση του πελάγου
Όλοι με τα βαρκάκια μας τα χιλιομπαλωμένα
Χωρίς να ξέρουμε που είμαστε
Χωρίς να ξέρουμε που πάμε
Αφημένοι στην τύχη και στη μοίρα να μας οδηγούν ίσια στην τρικυμία

Συντρίμμια όλα γύρω μας από παλιά ναυάγια
Κι εμείς μαζεύουμε κομμάτια ξύλα και υλικά για να μπαλώσουμε τη βάρκα
Κι όλο μαζεύουμε κι όλο μπαλώνουμε
Κι όλο μαζεύουμε κι όλο μαλώνουμε
Κι όποιος απομακρύνεται γίνεται στόχος και σκοπός για τους άλλους να τον διαλύσουν ή να τον επαναφέρουν

Το νησί που αναζητάς
στη θάλασσα είναι στεριά
μια όαση στην ερημιά να ξαποστάσεις

Δεν είναι κήπος μυστικός
ούτε λιμάνι ούτε σταθμός
να αφοπλιστείς και να γεράσεις

Κύματα μύρια ανέντιμα χτυπάνε τη σχεδία
Κι ο ναυαγός παλεύοντας με τους ναυαγισμένους
Ψάχνει στο δρόμο ένα νησί για τους ευτυχισμένους
Να κοιμηθούν να ονειρευτούν ν’ αλλάξουνε πορεία

ΗΕΠΟΧΗΤΟΥΧΡΥΣΟΥΠΕΦΤΕΙ

Με δύο μάτια βλέπεις ίσια μπροστά τρισδιάστατα
Με την σφαιρική όραση κυκλώνεις την πραγματικότητα βάζοντας την σε μια άκρη με εσένα μέσα της κι εσένα παρατηρητή .
Μόνο η αλήθεια χωράει εκεί και η αλήθεια δείχνει τον κρίκο της αλήθειας να παρατηρεί μια μεγάλη αληθινή αλυσίδα γεγονότων που δε χρειάζεται απαραίτητα να βασίζονται στην αλήθεια του κάθε κρίκου που κοιτάει την αλυσίδα γεγονότων.

Το άπειρο γεμίζει με τις αλυσίδες του
Σπάσε το άπειρο σε 1000 άπειρα
Και τις αλυσίδες κάνε τις κρίκους
Και τους κρίκους χούλα χουπ
Και χόρεψε φτερό στον άνεμο
Το τελευταίο οχυρό απόμεινε να πέσει μαζί με τις κλεμμένες σημαίες ζωγραφισμένες από το αληθινό αίμα

Η εποχή του χρυσού πέφτει. Η εποχή του μαύρου χρυσού πέφτει.
Αλλιώς η πυρηνική εποχή θα έρθει κατά μερικά εκατομμύρια σύμπαντα γρηγορότερα .
Ο άνθρωπος ανάνθρωπος είναι ικανός να καταστρέψει όλο τον πλανήτη προκειμένου να μην χάσει τον πόλεμο που ο ίδιος πουλά για να μην χάνει χρυσό και να κερδίζει μαύρο χρυσό. Το πνεύμα του ηλίθιου στρατηγού και της τιμής του μεταλλείου του. Το πνεύμα του idioti αυτοκράτωρα που τρώει παντεσμπάνγκ γυμνός ακόμα κι από τα ρούχα του αυτοκράτωρα . ΑΥΤΟΝΟΥΠΟΥΚΡΑΤΑΤΟΤΩΡΑ και το σφίγγει με πίεση κρατώντας φυλακισμένο τον αέρα μας .

Γι αυτό αποδράσαμε στο μέλλον.
Όταν στο παρών δε μπορείς να ζήσεις ελεύθερος τότε δεν είσαι ασφαλής .
Και μας είδαν να φεύγουμε μπροστά και σκυλιάσανε
Κι αρχίσανε να χτίζουν τις πύλες τούβλο τούβλο να μην υπάρχει επιστροφή
Και χτίσανε τους ναούς που κρυφτήκαμε και κρύψαμε τα όνειρα μας μέχρι να πραγματοποιηθούν
Κι έχτισαν τις πόρτες πέτρα πέτρα για να μας αποκλείσουν μέσα

Μα η φωτιά ποτέ δεν καίγεται ποτέ δεν σβήνει.
Οι ναοί έγιναν χύτρες ταχύτητας με καρφωμένα καπάκια
Η έκρηξη ήταν αναπόφευκτη
Είναι ο αέρας που ψάχνει χώρο να απλωθεί και Δραπετεύει
Μέσα από τα χτιστά παράθυρα Δραπετεύει
Μέσα από το αποχετευτικό σύστημα Δραπετεύει
Από το σύστημα εξαερισμού Δραπετεύει
Φορώντας έναν μανδύα από σκατά Δραπετεύει Αόρατος από την βρώμα
Δραπετεύει ο αέρας και δείχνει το δρόμο που τον φτιάχνουν οι προσωπικές αποδράσεις και τον μοιράζονται σαν κύματα στα χέρια που φτιάχνουν το δρόμο που πέρασε από το όνειρο της ατομικότητας στο εποχούμενο όνειρο της συλλογικότητας
Που εμπεριέχει την ατομικότητα και ΔΕΝ την ολοκληρώνει παρά την αφήνει να μεταμορφώνεται και να μεταμορφώνει

ΕΝΑΣΥΜΠΑΝ

ΛΕΥΚΟ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΛΑΜΠΕΙ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

ΜΑΥΡΟ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΚΕΝΟ

ΦΩΤΙΑ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ

ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟ

ΝΕΡΟ Η ΛΕΚΑΝΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΑΕΡΑΣ

ΑΝΕΜΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ ΤΟΥ

ΑΠΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΔΙΠΛΗ ΕΛΙΚΟΕΙΔΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ

ΓΑΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΑΕΡΑΣ


Όταν οι μελανές περιστρεφόμενες οπές καταπίνουν τα σώματα περισσεύει αέρας που επιστρέφει κενός από ύλη γεμάτος ενέργεια. Τα τηλεσκόπια συλλαμβάνουν τις μαύρες τρύπες από τις μεγάλες ποσότητες ακτίνων Χ που αποβάλλονται όταν καταπίνουν τους αστέρες.
Ένα σύμπαν γεννιέται το δευτερόλεπτο πέφτει
ΕΝΑΣΥΜΠΑΝΓΕΝΝΙΕΤΑΙΤΟΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟΠΕΦΤΕΙ

ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ θεός της δόνησης. Η θάλασσα είναι μακρινή του κόρη
Η υγρή μήτρα είναι το σπίτι του.
Ας γνωρίσουμε τους θεούς όσο περισσότερο μπορούμε κι ας μη πιστεύουμε τον φόβο μας. Ο φόβος είναι της επιστροφής.
ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΑΝΑΠΝΟΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΣΟΥΝΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΧΕΡΙΑ ΕΝΩΣΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
Ήμασταν στο ημείς και γίναμε εμείς κι οι άλλοι και πάλι θα γίνουμε όλοι οι άλλοι εμείς .
ΚΑΝΕ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ

Ανεξήγητα Aλεξικέραυνα

Το σώμα φτιάχνει ουρανό
Το πνεύμα γνέφει από το κενό
Το αίμα στρέφει το σκοπό

από το κενό την ύλη

Αέρας βγαίνει απ’ το σκοπό

που καίγεται

Φωτιά που αναπνέει
Είναι φωνή ο κεραυνός
Και η καρδιά που καίει

ΑΦΣΟΥΟΥΑΦΙΣΟΥΟΥΑΦΥΠΝΙΣΟΥΟΥ

Η ΠΤΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ αφισου

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΟΝΕΙΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ αφυπνίσου

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΕΡΙΝΑ ΕΛΑΦΡΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΟ αφσουουου

Πρέπει να θυμηθείς να ξεχωρίζεις το φύσημα του ανέμου
Κουβαλάει οδηγίες ζωής...

Ο ΑΕΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ. ΤΥΦΛΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΑΛΛΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΠΛΟ ΓΡΑΝΑΖΙ ΣΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ
ΕΝΑΣ

ΠΟΛΥΕΠΙΠΕΔΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ

ΗΛΙΑΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΣΑ ΦΩΤΙΑΣ

ΣΩΜΑ ΥΓΡΟ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΓΑΙΑ ΥΓΡΗ ΜΗΤΡΑ

Απομακρύνομαι από τα κέντρα

Απομακρύνομαι από το κέντρο του παράλογου
βουτώντας ίσια μπροστά στα αδιαφανή νερά της αποκάλυψης
Γεμίζω τους φόβους μου με καινούρια πάθη
ψάχνοντας το ακαταλόγιστο της επιλογής της απόφασης της επαφής
Αυτοβοηθούμενος αντιμετωπίζω την αδράνεια που αντιδράει φρενάροντας τη βούληση μου Σε ένα περιβάλλον σταθερά στερεωμένο περιχαρακωμένο σε αξίες κληρονομικές

Απομακρύνομαι βουτώντας στο παράλογο
Γεμίζω φόβους ψάχνοντας το ακαταλόγιστο
Αντιμέτωπος με την αδράνεια φρενάρω τη βούληση μου
Εισέρχομαι σε αρυθμική νηνεμία
Κυματική αδράνεια με παρασέρνει
Απλώνεται χαλί διάπλεκτο από περιστοιχίσεις
Το μήνυμα το μήνυμα αστράφτει το όνομα του
Και λιώνει σε υγρή μορφή παφλασμός που καταλαγιάζει
Η επιφάνεια γαληνεύει κρυστάλλινα σταθεροποιητικά
Υπακούοντας στις συνηθισμένες συνθήκες
Η αποτίμηση απλώνεται σαν διαδρομή περπατημένη
Χαραγμένη σε ασταθή υλικά
Ιδιοποιημένη στον κάθε κόκκο άμμου που απλώνεται στην έρημο που γαληνεύει με τη σειρά της λιώνοντας με ένα παφλασμό που καταλαγιάζει
Αυτά τα κύματα αυτές οι δονήσεις είναι η ένωση της πρωταρχικής ενέργειας και της μήτρας
Ένα αποτέλεσμα συνδυασμού
Αδιάσπαστη προϋπόθεση πλεύσης

Π Π Ε

Περιμένοντας αναχωρώ
αφήνω πίσω το μακρινό
κι απομακρύνομαι απ’ το εδώ

Αδιαφορώντας για το κενό ο δρόμος κόβεται

Με τα κομμάτια από το φως κυκλοφορώ
απλώνω δίχτυα στο κενό και χάνεται

Χάνομαι εγώ μες στο κενό
μα το κενό είμαι εγώ

Βουτώντας παραμένω στο απατηλό
παντού πάντα εδώ

Τους σκοπούς σπάσε και φτιάχνε στο χάος στόχους

Τα κόλπα του χρόνου κόλπα
Τα πέπλα του χρόνου κόλπα
Τα πέπλα του χώρου πέτα
Πάτα στα πέπλα του χρόνου και πέτα στα κόλπα του χρόνου
Και βγες από τα πέπλα του χρόνου

Ανάσανε αστέρια κι επίπεδα διαστήματα κόλα με στόχους
σπάσε τους σκοπούς και φτιάξε στόχους κοντινούς και μακρινούς
κοντά νους μακρύς νους
Ο νους είναι ένας και κατοικεί στο σώμα
Το δύο επιστρέφει την μονάδα
Και η παρεξήγηση πέφτει

Το 13 μετά το 12
και η νύχτα φωτίζεται
και η μέρα το ίδιο
και η νύχτα και η μέρα σκοτεινιάζουν
το ίδιο ίδιο είναι κοινό
δεν είναι άδειο το κενό

Το ίδιο άδειο είναι παντού
Παντού ίδια γεμίζει
Ίδιο το άδειο είναι παντού
Μα πάντα αλλιώς γεμίζει

Στο χάος στοχάσου και βρες σου και χάσου στο χάος

Άσκοπα

Μέσα στη βαθιά αναμονή
ξοδεύονται οι ζωές
Στην προσμονή της ολοκλήρωσης
ενός σκοπού που δεν παρουσιάζεται ολόκληρος ποτέ

Μονάχα αφήνεται ανοιχτός στην προσμονή
κι αυτή είναι η αμοιβή του

Αυτή είναι η λαχτάρα της αναμονής
το πάθος του ανέφικτου
η επιθυμία του απραγματοποίητου

Το εφήμερο της στιγμής
στο ξόδεμα των αισθημάτων

Η σπατάλη της ζωής
στο όνομα της θέλησης

Ό λα εγκλωβίζονται και καταρρέουν

Α

Αντιφεγγίζοντας είδωλα χρυσοβαμμένα από ακτινωτές φωτογραμμές
Ισογκρεμίζοντας ερείπια χρυσού ιστού και μαύρου βέλους
Αντιπαλεύοντας με νοήματα ανασυγκρότησης
πίσω από παροδικά παράδοξα πληρωμένου νόστου

Ταξίδια πάνω σε ταξίδια κάτω από άδειους ουρανούς
Επιστρέφοντας ίδιους ουρανούς
Αναστρέφοντας άδειες ληγμένες από πολυκαιρισμό
Χαμένες ευκαιρίες από ξοδεμένο μαλακό πυλό

Αναδιανύοντας Αναδιανέμω
Αναδομώντας Αναδεύω
Αναστρέφοντας υποδερμικές αντιβιώσεις
Αναθυμώνοντας αντιδιαθέσεις
Αστροφεγγίζοντας απρόσμενες επαφές
σε μια τομή από ατόφιο ενεργό αντιλάλημα

Ακροπατώντας στον αφρό

Αργοσβήνοντας βαθιές χαρακιές
στο σκληρό σα βράχο σώμα

Αργοκαλίπτοντας ουλές ανακαλύπτεις
τα βάθη που περιχαρακώνεται ο εαυτός
κρυμμένος σε βαθιές πληγές
κρατώντας τες από παλιά ανοιχτές

Κανένα φως δε φτάνει τόσο βαθιά
καμιά φωτιά δεν αναπνέει
ένα μοναχικό ταξίδι στα τυφλά
μια απαραίτητη πορεία στα βαθιά

Εκεί δε ζει καμιά σκιά
μόνος του ο πόνος κολυμπάει

Η αλήθεια θα ναι ανθός αυτοφυείς

Η αλήθεια είναι οξύ που καίει τα μάτια
αέριο ευγενές που ανυψώνει
εξαγνίζει την ψυχή και τη σκορπάει στο κενό
αποκαλύπτει μυστικές συμφωνίες
και ξεριζώνει τον εαυτό από τα σάπια όνειρα
καταστρέφει τις σκιές φωτίζοντας ακτινωτά τα είδωλα

Η αλήθεια είναι ο θάνατος του πνεύματος
ο θάνατος του σώματος
ο θάνατος της ψυχής
ο θάνατος του έργου
ο θάνατος του δημιουργού

Η αλήθεια σκοτώνει το θάνατο
σκοτώνει τον αθάνατο
σκοτώνει τη συνήθεια
σκοτώνει τα παραμύθια

Η αλήθεια λάμπει και τυφλώνει
ζεσταίνει και παγώνει

Η αλήθεια τιμωρεί παιδεύει και αγνοεί
δεν ανταμείβει δεν εκπαιδεύει και δεν κατανοεί
δεν εκδικείται και δε μετανοεί

Δεν είναι τυφλή αλλά τυφλώνει
είναι νεκρή μα δε πεθαίνει
κρυμμένη φέγγει

Ευχή Kατάρα

Φυσική ζωή μέσα από ένστικτα
Συνειδητοποιημένη ζωή μέσα από τη λογική

Η ζωή κινείτε μέσα σε δίπολα, τα ζεύγη των αντιθέτων συγκροτούν έναν όρο ο οποίος για να εκφραστεί πρέπει να χωριστεί σε δυο έννοιες


Να ξέρεις και να υποφέρεις ή να μην ξέρεις και να πονάς ;

Η γνώση δεν μειώνει τον πόνο ,
Ίσως μόνο τον παρακάμπτει ή του ξεφεύγει για λίγο
Για μερικές στιγμές διαύγειας.
Το να υποφέρεις μέσα στην άγνοια είναι μαρτύριο
Το να γνωρίζεις όμως το μαρτύριο που υποφέρεις σε κάνει να συνειδητοποιείς την κατάσταση και να την αποδέχεσαι
Και η αποδοχή είναι το πρώτο γιατρικό

Όνειρο

Όμορφο πρωινό εξημέρωμα
ένα ερείπιο ξεφορτώνει παραμύθια
γυμνές αλήθειες περιφέρονται στον ήλιο.
στο σαλόνι σερβίρονται αναμνήσεις
και στο καθιστικό μια πλούσια τσιγγάνα
μαγειρεύει υποψίες για τα μάτια του λαγού

Πιο πέρα η άνοιξη βουτάει από το παράθυρο μια μαξιλαροθήκη
που κάνει σετ με το δεξί μαχαιροπίρουνο
Κάποιος φωνάζει είναι αργά ,
νομίζω είναι ο επόμενος αγώνας
Λυπάμαι φίλε κλίνουμε
Δε συνηθίζω να κερνάω πίκρες προκαταβολής
Έλα την άλλη τη φορά τη μεθεπόμενη
κι άμα γυρίσεις και τη δεις ,
πες της πως είμαστε από δω
στην ανηφόρα κρεμασμένοι και γιορτάζουμε

Κατέβα λίγο να πλυθείς
στη θάλασσα του αυγούστου
Να θυμηθείς τις μακρινές αναπνοές
το θόρυβο της πέτρας
και το παλιό ψαρόλαδο που έτρεχε στο δρόμο
κι άμα φωνάξεις τρυφερά θα σβήσει ο αιώνας

Ανήθικη λαχτάρα λαμπυρίζει

Σαλεύουν τα πρωτόγνωρα χαρίσματα κι η αντιλαλιά θεριεύει τ ακρογιάλι
καθώς μια νύφη λούζονταν της πίστης το βαρύ νερό

Οι σημαίες τότε χαμήλωσαν σε ένδειξη υποταγής κι από τα έγκατα της γης
λευκός σταυρός χαράκωνε της συννεφιάς το περιβόλι

Περήφανα σηκώθηκε ο μπάτης κι ανακάτεψε την επιφάνεια .
Χωρίς περίσκεψη απλώθηκε η σιωπή που φώτισε τα ξεχασμένα αρχοντικά .
Από τις ρωγμές των παραθύρων όρμιξε στο προσκήνιο μια ξεκρέμαστη ηχώ που επαναλαμβανόμενα ζητούσε προστασία

Πού κρύβεσαι λοιπόν αβυσσαλέα μου ζητιάνα;
Μήπως πεινάς μήπως διψάς μην είσαι αντρειωμένη ;

Μήτε πεινώ μήτε διψώ
μονάχα ψάχνω στο γκρεμό
το αρχοντικό που κάποτε έκρυβα ένα θρήνο .
Τώρα στα αλήθεια χάθηκα κι απόμεινα στο μνήμα,
xωρίς να βλέπω τίποτα εκτός από το φως μου
που λαμπιρίζει μέσα σου . Αυτό είναι το βιός μου