Πριν το ξημέρωμα

Ένας αέρας σιωπηλός παραμονεύει
σε μονοπάτια φωτεινά και σκοτεινά
γίνεται φίλος μαγικός που με πλανεύει
κι όλους τους φόβους μου τους διώχνει μακριά

Ένα απόλυτο απλώνεται οριζόντια
μια σιωπή που περιγράφει υποσχέσεις
Ίσως μπορέσεις να γυρέψεις απ’ την άβυσσο
Αρκεί να ξέρεις σε πιο άγνωστο θα πέσεις

Ένα ρυάκι μυστικό με συντροφεύει
κυλάει τη σκέψη μου αργά κι ορμητικά
γίνεται υπόγειος ρυθμός με γαληνεύει
και η ζωή μπροστά απ’ τα μάτια μου περνά

Αυτά δεν είναι υλικά για το ξημέρωμα
ούτε αποφάσεις που επιλέγεις να διαλέξεις
μπορεί να κλέψεις το κλειδί για τον παράδεισο
μα τότε πρέπει δυο φορές να το επιστρέψεις

Η είσοδος ελεύθερη

Χαρούμενα χαράματα χαρίζουν ψευδαισθήσεις
για μιας αυγής την αλλαγή
μα αυτή δε δίνει σημασία
Μαζεύει ξημερώματα
και τα χαράζει με γραμμές
στα πρόσωπα που γύρεψαν να χάσουν την ελπίδα

Μην είναι τα σημάδια αυτά παράσημα
μιας μάχης που δε χάθηκε ;
Μην είναι αυτοί οι νικητές της αλλαγής ;

Ένας παλιάτσος διασκεδάζει με τις ώρες που περνούν
και χτίζει τοίχους αστραπής
για βολεμένες αυταπάτες
Ένας καινούριος θίασος περνάει περιοδεύον
και ψάχνει για τυφλούς τραγουδιστές

Πόσο ακόμα να δακρύζεις για το χαμένο χρόνο;
Βγάλε κι εσύ τα μάτια σου και μπες μες στο χορό
Το τρένο φεύγει στις οχτώ και δε γυρίζει πίσω

Ανταπόκριση 23 Ε Γ

Εισβολή παρελθόντος χώρου σε τωρινή κατάσταση
Η μεταμόρφωση του αρχετύπου σε παρόντα χώρο είναι μια συνεχόμενη κατάσταση από συγκεκριμένες κινήσεις οι οποίες δημιουργούν αντιδρώντας μεταξύ τους αντιθέσεις και άλλες προκαλούν άλλες κινήσεις άλλες όχι άλλες προκαλούν αστάθεια άλλες όχι
Η ουσία παραμένει το ίδιο κρυμμένη κάτω από την αλλαγμένη επιφάνεια
Ανακαινισμένο το ντεκόρ δίνει την αίσθηση του περάσματος ή την αλλαγή στο βηματισμό της πραγματικότητας
Η αίσθηση της συνήθειας ή του συνηθισμένου οφείλεται στην αστοχία υλικού που διαποτίζει τις εμπειρίες
Κάποια ερείπια περνάνε ατόφια στο νέο οικοδόμημα κι αυτές είναι οι βάσεις του ή τα σημεία αστάθειας
Είναι οι πόρτες διαφυγής του παρελθόντος στο μέλλον ή του μέλλοντος στο παρόν

νησί

Όλοι είμαστε ξεχωριστοί με ιδιαιτερότητες και αδυναμίες
Όλοι ξυπνάμε ξαφνικά στη μέση του πελάγου
Όλοι με τα βαρκάκια μας τα χιλιομπαλωμένα
Χωρίς να ξέρουμε που είμαστε
Χωρίς να ξέρουμε που πάμε
Αφημένοι στην τύχη και στη μοίρα να μας οδηγούν ίσια στην τρικυμία

Συντρίμμια όλα γύρω μας από παλιά ναυάγια
Κι εμείς μαζεύουμε κομμάτια ξύλα και υλικά για να μπαλώσουμε τη βάρκα
Κι όλο μαζεύουμε κι όλο μπαλώνουμε
Κι όλο μαζεύουμε κι όλο μαλώνουμε
Κι όποιος απομακρύνεται γίνεται στόχος και σκοπός για τους άλλους να τον διαλύσουν ή να τον επαναφέρουν

Το νησί που αναζητάς
στη θάλασσα είναι στεριά
μια όαση στην ερημιά να ξαποστάσεις

Δεν είναι κήπος μυστικός
ούτε λιμάνι ούτε σταθμός
να αφοπλιστείς και να γεράσεις

Κύματα μύρια ανέντιμα χτυπάνε τη σχεδία
Κι ο ναυαγός παλεύοντας με τους ναυαγισμένους
Ψάχνει στο δρόμο ένα νησί για τους ευτυχισμένους
Να κοιμηθούν να ονειρευτούν ν’ αλλάξουνε πορεία

ΗΕΠΟΧΗΤΟΥΧΡΥΣΟΥΠΕΦΤΕΙ

Με δύο μάτια βλέπεις ίσια μπροστά τρισδιάστατα
Με την σφαιρική όραση κυκλώνεις την πραγματικότητα βάζοντας την σε μια άκρη με εσένα μέσα της κι εσένα παρατηρητή .
Μόνο η αλήθεια χωράει εκεί και η αλήθεια δείχνει τον κρίκο της αλήθειας να παρατηρεί μια μεγάλη αληθινή αλυσίδα γεγονότων που δε χρειάζεται απαραίτητα να βασίζονται στην αλήθεια του κάθε κρίκου που κοιτάει την αλυσίδα γεγονότων.

Το άπειρο γεμίζει με τις αλυσίδες του
Σπάσε το άπειρο σε 1000 άπειρα
Και τις αλυσίδες κάνε τις κρίκους
Και τους κρίκους χούλα χουπ
Και χόρεψε φτερό στον άνεμο
Το τελευταίο οχυρό απόμεινε να πέσει μαζί με τις κλεμμένες σημαίες ζωγραφισμένες από το αληθινό αίμα

Η εποχή του χρυσού πέφτει. Η εποχή του μαύρου χρυσού πέφτει.
Αλλιώς η πυρηνική εποχή θα έρθει κατά μερικά εκατομμύρια σύμπαντα γρηγορότερα .
Ο άνθρωπος ανάνθρωπος είναι ικανός να καταστρέψει όλο τον πλανήτη προκειμένου να μην χάσει τον πόλεμο που ο ίδιος πουλά για να μην χάνει χρυσό και να κερδίζει μαύρο χρυσό. Το πνεύμα του ηλίθιου στρατηγού και της τιμής του μεταλλείου του. Το πνεύμα του idioti αυτοκράτωρα που τρώει παντεσμπάνγκ γυμνός ακόμα κι από τα ρούχα του αυτοκράτωρα . ΑΥΤΟΝΟΥΠΟΥΚΡΑΤΑΤΟΤΩΡΑ και το σφίγγει με πίεση κρατώντας φυλακισμένο τον αέρα μας .

Γι αυτό αποδράσαμε στο μέλλον.
Όταν στο παρών δε μπορείς να ζήσεις ελεύθερος τότε δεν είσαι ασφαλής .
Και μας είδαν να φεύγουμε μπροστά και σκυλιάσανε
Κι αρχίσανε να χτίζουν τις πύλες τούβλο τούβλο να μην υπάρχει επιστροφή
Και χτίσανε τους ναούς που κρυφτήκαμε και κρύψαμε τα όνειρα μας μέχρι να πραγματοποιηθούν
Κι έχτισαν τις πόρτες πέτρα πέτρα για να μας αποκλείσουν μέσα

Μα η φωτιά ποτέ δεν καίγεται ποτέ δεν σβήνει.
Οι ναοί έγιναν χύτρες ταχύτητας με καρφωμένα καπάκια
Η έκρηξη ήταν αναπόφευκτη
Είναι ο αέρας που ψάχνει χώρο να απλωθεί και Δραπετεύει
Μέσα από τα χτιστά παράθυρα Δραπετεύει
Μέσα από το αποχετευτικό σύστημα Δραπετεύει
Από το σύστημα εξαερισμού Δραπετεύει
Φορώντας έναν μανδύα από σκατά Δραπετεύει Αόρατος από την βρώμα
Δραπετεύει ο αέρας και δείχνει το δρόμο που τον φτιάχνουν οι προσωπικές αποδράσεις και τον μοιράζονται σαν κύματα στα χέρια που φτιάχνουν το δρόμο που πέρασε από το όνειρο της ατομικότητας στο εποχούμενο όνειρο της συλλογικότητας
Που εμπεριέχει την ατομικότητα και ΔΕΝ την ολοκληρώνει παρά την αφήνει να μεταμορφώνεται και να μεταμορφώνει

ΕΝΑΣΥΜΠΑΝ

ΛΕΥΚΟ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΛΑΜΠΕΙ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

ΜΑΥΡΟ ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΚΕΝΟ

ΦΩΤΙΑ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ

ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟ

ΝΕΡΟ Η ΛΕΚΑΝΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΑΕΡΑΣ

ΑΝΕΜΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ ΤΟΥ

ΑΠΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΔΙΠΛΗ ΕΛΙΚΟΕΙΔΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ

ΓΑΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΑΕΡΑΣ


Όταν οι μελανές περιστρεφόμενες οπές καταπίνουν τα σώματα περισσεύει αέρας που επιστρέφει κενός από ύλη γεμάτος ενέργεια. Τα τηλεσκόπια συλλαμβάνουν τις μαύρες τρύπες από τις μεγάλες ποσότητες ακτίνων Χ που αποβάλλονται όταν καταπίνουν τους αστέρες.
Ένα σύμπαν γεννιέται το δευτερόλεπτο πέφτει
ΕΝΑΣΥΜΠΑΝΓΕΝΝΙΕΤΑΙΤΟΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟΠΕΦΤΕΙ

ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ θεός της δόνησης. Η θάλασσα είναι μακρινή του κόρη
Η υγρή μήτρα είναι το σπίτι του.
Ας γνωρίσουμε τους θεούς όσο περισσότερο μπορούμε κι ας μη πιστεύουμε τον φόβο μας. Ο φόβος είναι της επιστροφής.
ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΑΝΑΠΝΟΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΚΟΙΜΟΣΟΥΝΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΧΕΡΙΑ ΕΝΩΣΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
Ήμασταν στο ημείς και γίναμε εμείς κι οι άλλοι και πάλι θα γίνουμε όλοι οι άλλοι εμείς .
ΚΑΝΕ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ

Ανεξήγητα Aλεξικέραυνα

Το σώμα φτιάχνει ουρανό
Το πνεύμα γνέφει από το κενό
Το αίμα στρέφει το σκοπό

από το κενό την ύλη

Αέρας βγαίνει απ’ το σκοπό

που καίγεται

Φωτιά που αναπνέει
Είναι φωνή ο κεραυνός
Και η καρδιά που καίει